Banner world

 

 

     HOME 
  



     Books Web


     Books Printed  


     Health 


     Presentations


     Soul Drawings


     Video lectures 
     English


     Video lezingen 
     Dutch


     Positive Blog


     Curriculum writer


     Contact




     Side Index









Web design 
John Baselmans
 

Spatie

 

 
You can change this website in over 66 languages

 


Levenscirkel

"Het Energiniale leven, Levenscirkel"



Levenscirkel - 2 - 


Het ontstaan


We kunnen het maar niet eens worden wanneer en wat het begin was. Er zijn verhalen over een 
‘Big Bang’, verhalen over een ‘god’ maar ook verhalen over Anunnaki en Nibiru. Dat om maar enkele 
bekende verhalen op te noemen.

Om dat verder te begrijpen, zullen we eerst eens onze hersenen door elkaar moeten gooien en de 
vele theorieën laten varen. De theorie ‘tijd’ is er zo eentje. Want tijd is een beperking die de mens 
zichzelf heeft opgelegd. 

Hoe ik daar op kom. Zeer eenvoudig, heb je gezien hoe onstabiel tijd is? Elke 4 jaren moet men de 
dagen bijstellen. Dan hebben we dat de dagen, dan weer lang dan weer kort zijn en onze precieze 
atoomklok moet regelmatig bijgesteld worden omdat het weer enkele tiende van een seconde scheelt! 

Wetenschappers hebben tijd nodig om afstand en grootte van een object te berekenen en ze komen
nu al uit op getallen met 100 of meer nullen! Ze weten niet meer hoe ze de getallen moeten noemen. 
De getallen worden alsmaar groter en ook alsmaar kleiner achter de komma. We verdwalen in de 
cijfers en de vele formules, om de vele zaken nog te kunnen verklaren. Dit probleem is ontstaan toen 
tijd geďntroduceerd werd. 

Even wat wetenschappelijke omschrijvingen die ik van internet geplukt heb bij diverse websites, 
encyclopedieën en onze Wikipedia.

- Tijd

Tijd kan na hoogte, breedte en lengte gezien worden als de vierde dimensie. Van een gebeurtenis 
kan gezegd worden dat deze na een andere gebeurtenis plaatsvindt. Een gebeurtenis vindt plaats op 
een tijdstip of moment. De tijd wordt wel gezien als een opeenvolging van tijdstippen. Daarnaast kan 
bepaald worden hoe lang een gebeurtenis na een andere plaatsvindt. Het betreft dan de tijdsduur 
tussen twee tijdstippen. Tijd is het begrip waarmee deze volgorde en duur worden beschreven.

Tijd volgt uit het axioma van (of ligt zelf als axioma ten grondslag aan) oorzakelijkheid. Dat wil zeggen 
dat we tijd alleen kunnen definiëren als we het bestaan van oorzakelijkheid erkennen, of andersom, 
dat oorzakelijkheid alleen in termen van tijd kan worden gedefinieerd.

In de filosofie en taalwetenschap, met name de semantiek, worden tijdslogica onderzocht. Dit zijn 
formele logische systemen die het begrip tijd formaliseren.

- Eenheden van tijd

Tijd is meetbaar en wordt gemeten in eenheden door middel van een klok. De internationaal 
vastgelegde SI-eenheid is de seconde. Zie de Lijst van eenheden van tijd voor andere eenheden.

- Tijdmeting

Al vroeg is men gebruik gaan maken van de aardrotatie voor tijdmeting. Om vast te stellen wanneer de 
aarde een rotatie voltooid heeft, moet een oriënteringspunt buiten de aarde gekozen worden. Zodra dit 
punt een gekozen meridiaanvlak voor de tweede maal passeert, is een dag voltooid. Welke dag dit is, 
hangt af van het gekozen oriëntatiepunt. Vaak koos men de zon, bijvoorbeeld met zonnewijzers, zodat 
het een zonnedag betrof. Doordat de aarde ook rond de zon draait, duurt het iets langer voordat de zon 
het meridiaanvlak opnieuw passeert. Ten opzichte van de verder weg geplaatste sterren kan men de 
werkelijke tijd meten die het duurt voordat de aarde een volledige omwenteling heeft afgelegd. Dit is de 
sterrendag die 23 uur, 56 minuten en 4,09 seconden duurt tegenover de zonnedag van 24 uur oftewel 
een etmaal.
De tijd die is gebaseerd op de ware zonnedag noemt men de ware zonnetijd of ware tijd. Dit is de tijd 
die door een zonnewijzer wordt aangewezen. Met de komst van eenparig lopende uurwerken kwam 
men er achter dat de zonnedag varieert gedurende het jaar. Doordat de omloopsnelheid van de aarde 
rond de zon niet gedurende het gehele jaar dezelfde waarde heeft, varieert de zonnetijd. Dit komt 
doordat de omloopbaan elliptisch is, zodat de tweede wet van Kepler opgaat. Hierop werd de 
middelbare zon geďntroduceerd met de middelbare zonnetijd of middelbare tijd. Het verschil tussen 
de ware tijd en de middelbare tijd is de tijdsvereffening.

De klokken werden daarom gelijkgezet op de lokale middelbare tijd. Met de invoering van de 
spoorwegen werd dit onpraktisch, doordat plaatsen op verschillende lengtegraden een andere tijd 
hebben. Hierop werd de standaardtijd ingevoerd, de middelbare zonnetijd van een centrale meridiaan. 
Tot 1940 gold in Nederland de middelbare tijd van Amsterdam, die ongeveer 19 minuten voorloopt op 
de middelbare tijd van de meridiaan van Greenwich, GMT. Om zo dicht mogelijk bij de lokale 
middelbare tijd te blijven, werden de tijdzones ingevoerd. In 1928 werd de wereldtijd Universal Time (UT) 
ingevoerd, gebaseerd op GMT. De poolbeweging bleek er voor te zorgen dat deze tijd niet overal ter 
wereld gelijk was. Hierop werd een gecorrigeerde tijd ingevoerd, UT1. De andere, afgeleid uit 
astronomische observaties, werd omgedoopt tot UT0.

Met de komst van nauwkeurige kwartsuurwerken bleek er een wereldwijde seizoensvariatie te zijn, 
onder andere veroorzaakt door lucht- en waterverplaatsingen. De hiervoor gecorrigeerde tijd was UT2. 
Deze wordt tegenwoordig vrijwel niet meer gebruikt. De aardrotatie bleek te onregelmatig, zodat men 
zich ging richten op het tropisch jaar waaruit de efemeriden tijd was vast te stellen. Hoewel deze 
uniform is, is deze ook moeilijk vast te stellen. Door de introductie van de atoomklok in 1955 kon men 
de internationale atoomtijd (TAI) invoeren. De seconde werd niet langer gedefinieerd als een vast 
gedeelte van de dag, maar op de overgang tussen de twee hyper fijn energieniveaus van de 
grondtoestand van een 133cesiumatoom in rust bij een temperatuur van 0 K. TAI loopt niet gelijk met 
UT en daarom werd UTC ingevoerd. UTC corrigeert men regelmatig om deze binnen een seconde 
verschil met UT1 te houden. UTC en TAI lopen dus steeds verder uit elkaar.

- Relativiteit

De ontwikkeling van de Speciale Relativiteitstheorie door Albert Einstein in het begin van de 20e eeuw 
heeft het absolute begrip van tijd, zoals wij dat in het dagelijks leven ervaren, naar de prullenbak 
verwezen. Uit twee postulaten leidde Einstein af dat tijd geen absoluut begrip is. Van twee 
gebeurtenissen, a en b, niet op dezelfde plaats, is dan niet altijd te zeggen of a eerder of later dan b 
heeft plaatsgevonden. De ene waarnemer kan eerst a waarnemen en dan b, een andere waarnemer 
ziet het andersom.

Hierbij wordt verondersteld dat de waarnemers rekening houden met de afstand tussen waarnemer 
en gebeurtenis. Een aardse waarnemer die iets op de zon ziet gebeuren, weet dat het licht acht 
minuten nodig heeft om van de zon naar de aarde te reizen en stelt dat hij heeft waargenomen dat er 
acht minuten geleden iets gebeurde op de zon.

Essentieel hierbij is of er een causaal verband mogelijk is tussen gebeurtenissen a en b, in acht 
genomen dat een signaal nooit sneller kan reizen dan het licht. Veronderstel dat b volgens een 
waarnemer kort gebeurt na a, maar dat de afstand tussen a en b zeer groot is. In dit geval kan b 
geen gevolg zijn van a, omdat een signaal uit a nooit op tijd aankomt bij b. De twee gebeurtenissen 
a en b zijn dus niet causaal verbonden, er wordt ook wel gezegd dat ze een ruimte-achtig verband 
hebben. In deze situatie zullen alle andere waarnemers ook een ruimte-achtig verband waarnemen, 
onder hen zijn sommigen die waarnemen dat a en b gelijktijdig plaatsvinden, of dat a gebeurt ná b.
Stel nu dat a en b gebeurtenissen zijn die volgens een waarnemer gebeuren op plaatsen die niet ver 
van elkaar liggen, terwijl b zoveel later gebeurt dan a, dat een signaal langzamer dan het licht van a 
naar b kan reizen. In dat geval kan er een causaal verband zijn tussen de gebeurtenissen, en kan b 
een gevolg zijn van a. Er wordt ook wel gezegd dat ze een tijd-achtig verband hebben. Alle andere 
waarnemers zullen ook een tijd-achtig verband waarnemen, en altijd gebeurt a vóór b.

- Tijd als vierde dimensie

Er zijn overeenkomsten aan te wijzen tussen de begrippen ruimte en tijd. Een gebeurtenis heeft 
behalve een plaats ook een tijdstip, en evenzo kan een object bepaalde afmetingen in de ruimte 
hebben, maar ook in de tijd indien het gedurende een bepaalde duur bestaat. Omdat de ruimte uit 
drie dimensies bestaat, wordt tijd wel eens de vierde dimensie genoemd. Een gebeurtenis heeft 
aldus een “positie” in de zogenaamde ruimte-tijd, ook wel Minkowski-ruimte. In de natuurkunde is 
het op deze manier samen beschouwen van ruimte en tijd soms praktisch.

Aan de andere kant is er onderscheid tussen ruimte en tijd. Men kan zich vrijelijk bewegen in de 
ruimte, maar niet in de tijd. Vanuit theoretisch oogpunt is dit alles het gevolg van de wetten van de 
causaliteit en het onderscheid tussen ruimte-achtige en tijd-achtige verbanden zoals dit volgt uit de 
relativiteitstheorie. Elke natuurkundewet of -theorie zal dan ook onderscheid moeten maken tussen
tijd en ruimte volgens deze principes.

- Symboliek

De tijd wordt vaak gepersonifieerd als een oude man met baard en een zeis in zijn hand, Vadertje Tijd. 
Dit is een verwijzing naar de oude Griekse god Chronos.

Het woord ‘tijd’ is in het Nederlands vanouds vrouwelijk (indertijd), evenals in het Duits, maar volgens 
de hedendaagse woordenboeken is het mannelijk (tand des tijds). Men vermoedt dat schrijvers 
vanwege Vader Tijd het geslacht veranderden. Dat kon ongestraft gebeuren doordat er in het 
Nederlands nauwelijks nog verschil is tussen mannelijke en vrouwelijke woorden.

Tijd is een vierde dimensie voor velen in deze mensheid want we hebben hoogte, breedte, lengte en 
dan tijd. Alles lijkt dus gekoppeld aan tijd. Tijd gaat weer uit van een rotatie van de aarde die er precies, 
volgens een tijdschema, 23 uur, 56 minuten en 4,09 seconden over doet. Onze dag is op 24 uren 
gesteld en zo modderen we dus maar aan met het gegeven tijd. 

We blijven ons alsmaar vastklampen aan tijd. Door deze tijd zijn vele dingen onmogelijk gemaakt. 
We kunnen niet sneller dan het licht (lichtsnelheid komt 299.792.458 meter overeen met 1 seconde). 
We kunnen ons niet ver van deze aarde begeven en vele stelsels zijn onmetelijk ver weg 
(13,7 miljard lichtjaar) of ongelofelijk diep in ons lichaam We praten dan over; elektronen, protonen en 
neutronen, fotonen, neutrino’s en muonen. Maar het gaat verder, bij bijvoorbeeld een foton naar 
W-boson, Z-boson en de gluonen Higgs boson en de graviton! 

We kwamen nog meer tegen in de boeken en dat willen we je ook niet onthouden. We weten geen 
namen meer te bedenken of getallen te omschrijven; Even een voorbeeld wat ik overnam uit Wikipedia

1 lichtjaar: 9,46 × 1 (15nullen) meter
1 parsec: 3,1 × 1 (16nullen) meter
Constante van Avogadro: 6,02214 × 1 (23nullen) deeltjes
En deze getallen vallen op hun beurt weer in het niet bij de 
getallen die in de theoretische wiskunde gebruikt worden:
googol = 10100 = een 1 met honderd nullen
getal van de ossen = 7,766 x 1 (206.544 nullen)

googolplex =   = 10googol = een 1 met googol nullen

eerste getal van Skewes =   

het grootste getal uit de antieke oudheid wordt bezongen in hoofdstuk 30 van de boeddhistische 

Avatamsaka Soetra (200-700 AD) en is ongeveer  

getal van Graham (genoemd naar Ronald Graham). Hiervoor is een aparte notatie vereist aangezien 
dit getal te groot is om in de wetenschappelijke notatie te worden uitgedrukt, zelfs met meervoudig 
opeenvolgende exponenten (zoals bij googolplex nog relatief simpel gebeurt).

Goed, alles behalve nog geloofwaardig denk je niet?

Na al deze benamingen en getallen zul je zeker begrijpen waar ik naar toe wil gaan. We hebben tijd 
en getallen ingeschakeld om zaken te gaan verklaren. Maar wat er gebeurde was dat we zaken 
steeds ingewikkelder maakten en zijn de berekeningen meer en meer steeds complexer gaan worden. 
Tijd heeft vele geleerden en hun wetenschap misleid want als in al deze nullenreeksen de tijd niet 
stabiel is, hoe kunnen berekeningen nog geloofwaardig zijn? 

Als we eenvoudig Moeder Natuur weer nemen, zien we dat alles tot in de grootste perfectie geregeld is. 
Wij mensen kunnen geen zaken vinden die beter hadden gekund zoals het in de natuur werkt. 
Alles loopt en alles heeft met elkaar te maken en is een perfect geheel. Nu kijken we naar meneertje tijd 
en we zien dat het dus alsmaar aangepast moet worden en alsmaar dat het weer verschillen aangeeft. 
Tijd is een onstabiel gegeven en er zijn vele formules die tijd moeten corrigeren bij berekeningen. 
Dat komt omdat tijd een bedenksel is van de mens. Tijd is geen natuurlijk iets en de mens heeft een 
zo geloofwaardig mogelijke formule in elkaar gezet die de jaren, maanden, dagen, maar ook de uren, 
minuten, secondes, aan moet aangeven. We moeten toch op tijd komen en handelen in deze 
maatschappij, niet waar? 

In verschillende boeken heb ik tijd ook gesteld als een oplegging van mensen die andere mensen 
onder zich willen hebben. Niet op tijd betekent, ontslagen of inhouding op je loon. Niet op tijd zijn kan 
grote gevolgen hebben en tijd zit overal mee te spelen in een mensleven. 

Daarom de stelling: 
Tijd is een beperking die de mens zich opgelegd heeft

Deze stelling is van iemand die de wetenschap even aan de zijlijn zet en gewoon zaken simpel ziet. 
Maar ik ben een mens van energie en een mens die niet vastgebakend zit aan deze beperkingen. 
Als men tijd anders gaat zien, bijvoorbeeld als een flexibel element net zoals de dagen zijn in ons 
leven, dan komt men al op andere getallen. Als men tijd gaat zien als energie die geen tijd kent dan 
wordt duidelijk dat we dus elkaar vele beperkingen opleggen die er niet bestaan. 

Ik heb eens het voorbeeld aangehaald van het stukje menselijk weefsel wat men genomen had van een 
levend persoon en dat weefsel werd overgevlogen naar de andere kant van de wereld. De persoon en 
het weefsel aan de andere kant van de wereld, werden aan een zeer gevoelig apparaat aangesloten 
en de persoon kreeg een pijnprikkel. Deze pijnprikkel werd op exact dezelfde moment waargenomen 
bij het weefsel wat aan de andere kant van de wereld bevond! Er was geen tijd en beide, de persoon 
en het weefsel, gaven op exact het zelfde moment de prikkel aan. Als tijd bestond moest er een 
vertraging zijn! Als tijd bestond zou er zeker een verschil, wat tijd betreft, moeten zijn in het waarnemen 
van die pijnprikkel.

Maar er is meer. Kijk eens naar jezelf. Je krijgt op bepaalde momenten een waarschuwing van het een 
of het ander. Een prikkel dat er wat gaande is of dat je in contact bent via jouw energie met die ander. 
Deze prikkel zal exact op hetzelfde moment bij jou aankomen als dat die andere persoon de prikkel 
naar jou uitstraalt. 

Nu is het allemaal hocus pocus en zullen de nodige stempels vallen over dit boek. Maar we gaan 
gewoon verder kijken wat er mis is met het woordje ‘tijd’ uit de huidige wereld.

Zoals we zien en alsmaar kunnen lezen, we kunnen niet door die tijdsbarričre heen. Volgens onze 
berekeningen zitten we vast in de huidige tijd en is het niet mogelijk noch vooruit noch achteruit in de 
tijd te gaan. We zitten vastgenageld aan het nu. Maar wat doen we? We zijn alsmaar in het verleden 
of toekomst bezig, want eens vinden we de oplossing van de tijd en de daaraan gekoppelde 
zogenaamde beperkingen. Als we tijd laten vallen, valt de gehele wetenschap. Is er geen klok meer 
die we hoeven te geloven, zou alles een losse bende zijn volgens veel mensen!

Ooit een boom goed bekeken? Of kijk eens naar een simpel grassprietje! Ga nu naar buiten en pluk 
even een grassprietje. Kijk dan heel goed naar die ene stengel. Kijk héél goed! Als je een microscoop 
rijk bent, leg hem ook even onder een microscoop. Kijk goed want je moet zeker van je zaak zijn. 
Nu komt mijn vraag; 

Zie je ergens een klok aan deze stengel hangen? 
Een of ander mechanisme wat de tijd aangeeft?
Nee dus!

Ga even naar een willekeurige plant, pak een glas water of neem wat zand en kijk of je daar een of 
andere klok aan ziet hangen! Nee, ook daar niet. Nu het is simpel omdat de natuur en het gehele 
universum niet met tijd werkt!

O jee, maar het heeft toch allemaal een tijd van komen en een tijd van gaan. Elk wezen gaat toch weer 
dood of sterft af en dan is het zijn tijd. Nu, als dan zo’n leven van een mens, bijvoorbeeld 75 jaren oud, 
misschien 1 seconde is? Wat als een vlinder die één dag leeft in werkelijkheid wel 100 jaren leeft? 

Nogmaals: 
Tijd is een menselijke beperking!

Maar we gaan door

Als tijd zou bestaan in de vorm die eens ingevoerd is, waarom zien we die tijd niet terug op de maan 
of in een oerwoud of in het lichaam van een of ander dier? De natuur werkt volgens een compleet 
andere methode die absoluut nauwkeurig is en dat is, dat ze leeft volgens de energie. Donker en licht 
zijn ontstaan door een rotatie van de aarde. Maar ook door de bewegingen van al deze objecten. 
Een rotatie die schommelingen heeft en beďnvloed wordt door een energie die bijvoorbeeld de zon 
uitstraalt. Die energie bepaalt daardoor het donker en het licht op deze aarde. Dat is de graadmeter 
van Moeder Natuur. De graadmeter van wanneer te groeien en wanneer te rusten. Licht kan langer 
wegblijven dus rusten we langer. Licht kan langer aanwezig zijn, dan hebben we meer energie en 
kunnen we die lange periodes aan. Licht en donker zijn simpel onze graadmeters die gebruikt worden 
door Moeder Natuur en het gehele universum.
 
- Tijd, de beperking die de mens zich oplegt! 

We stelden zonet al dat tijd een menselijk bepaling is. Tijd komt voor op de plaatsen waar wij mensen 
menen het mee te moeten nemen in onze berekeningen. Goed, gaan we even wat verder. 
Vanuit de oudheid hebben we nog aardig wat documenten gevonden. Ook zijn er tekeningen naar 
boven gekomen over het wel en wee van de mensen die in die periodes leefden. We zijn bezeten om 
te weten hoe bijvoorbeeld de piramides gebouwd zijn, maar nergens is er een sluitende theorie 
gevonden of iets concreets naar boven gekomen. Er wordt aangenomen dat mensen sjorden met 
levensgrote stenen die ze uit de rotsen wisten te hakken en dan die op een tiende milimeter 
nauwkeurig wisten te plaatsen. Tot de dag van vandaag hebben we niet de apparatuur om deze 
bouwwerken na te bouwen in de precisie zoals ze er nu staan. Komt er nog bij dat de grote 
bouwwerken ook nog naar een bepaald punt staan gericht op deze aarde die we weer terug kunnen 
voeren in ons sterrenstelsel! 

Dan is de vraag nog steeds; 
Hoe waren deze mensen tot dit toe in staat?

Aangenomen wordt dat de Maya’s kalenders hadden gemaakt die de cyclus aantoonden van het leven, 
alles per kalender gepropt in een cyclus van ongeveer 2060 jaren. De totale cyclus zoals de Maya’s het 
zagen is 26.000 jaren. Eén kalender hebben we gevonden en nu dat deze kalender op een einde loopt, 
loopt volgens velen de mensheid ook op zijn einde. 

Hoe wisten de Maya’s deze cyclus van 2060 jaren te omschrijven 
en vast te leggen? 

We praten over minimaal 2060 jaren die zij al wisten hoe het zou gaan lopen. Zij praatten niet over tijd. 
Er zijn periodes en naast deze kalender bestaan nog minimaal 12 andere kalenders! Allemaal even 
gedetailleerd maar door ons nog niet gevonden. Het gaat verder want als deze mensen onze tijd mee 
konden maken, hoe hadden zij in de tijd kunnen reizen? 

Zoals we kunnen zien in diverse oude verloren culturen waren de mensen niet gebonden aan een plaats, 
een tijd of een periode. Over de wereld waren deze culturen verspreid en deden ze hun werk voor het 
geheel. Nergens maar ook nergens waar dan ook praatten ze over tijd! Het was de zon, maan, planeten 
die alles bepaalden en ze praatten over hogere machten die zij ‘goden’ noemden. Deze goden leidden 
hen verder in het leven maar ze gaven niet prijs wat werkelijk gaande is in het geheel. Het was duidelijk 
dat ze meer wisten maar dat ze het niet vrij mochten geven aan ons mensen.
Vele mensen geloven nog dat er buitenaards contact is. Ook zien mensen deze wezens nog dagelijks 
verschijnen of worden de mensen zelfs regelmatig meegenomen. Anderen zien ze als engelen, 
ruimtewezens of demons. Allemaal benamingen voor onverklaarbare zaken. 

Maar wie zijn ze en wat zijn de werkelijke energieën achter deze mensen of wezens?

Tijd zien we niet in de oudheid terugkomen omdat tijd een vrij jong menselijk begrip is. We hebben 
eigenlijk nooit met tijd gewerkt en ook niet via tijd geleefd. Tijd is later gekomen toen mensen als slaven 
moesten gaan werken in een ander systeem. Tijd zoals in de huidige vorm bestaat niet, zeker niet voor 
die mensen die tot meer toe in staat zijn. Zoals in onze culturen, is tijd een verarming geworden voor 
ons menselijk bestaan door de vele formules die bedacht werden en nog worden bedacht. En door de 
vele berekeningen om zaken te gaan verklaren, zijn we op een punt gekomen waar de getallen 
oneindig groot zijn of oneindig klein. En dan nog blijven we aan het gegeven, tijd, vasthouden niets 
vermoedend en alsmaar zoekend. Zonder tijd geen leven en zonder tijd geen kansen. Dat zijn de 
bekrompen gemanipuleerde gedachtes van de huidige mens.

Onze 4de dimensie is niets meer dan het maken van nog meer complexiteit van het geheel. Juist het
complex maken van zaken is al het bewijs dat het niet klopt. Want als we ons groot voorbeeld de natuur 
zien, dan zien we dat het juist allemaal vrij eenvoudig is. Ook het complex maken van een zaak duidt op 
een verdoezeling van de ware feiten. Persoonlijk houd ik van complexe zaken puur om dan daarin te 
gaan werken en alle woorden en alle zaken die niet relevant zijn, te strepen. Men ziet dan duidelijk dat 
een lezing van 10 uren teruggebracht kan worden in een lezing van 5 minuten. Wat dan overblijft, is de 
waarheid en de harde feiten.

We hadden het al even over het woord ‘dimensie’ en daar vallen dus hoogte, breedte en lengte onder 
samen met tijd en als het even kan zal er zeker nog een vijfde dimensie aan toegevoegd worden om 
alles nog gecompliceerder te maken. Dat, zolang we maar niet tot de kern, waarheid, komen van het 
geheel. Door alsmaar verder te wroeten in dimensies zul je gaan merken dat je in een soort hologram 
terechtkomt wat weer een kopie van een kopie is. We zien dat ook als we dieper gaan in ons lichaam 
en dat we na elke deur weer een nieuwe deur openen. Ook vinden we alsmaar nieuwe zaken. 
Momenteel zijn we zover dat men meent sneller dan het licht te kunnen gaan. Het is een consternatie 
want volgens Einstein’s theorieën zou dat niet kunnen. Alles wordt in werking gesteld om men te laten 
denken dat het een rekenfout is en dat ergens iets mis is gegaan. Later bleek dat de berekening 
zogenaamd niet goed was, puur om het project niet te laten falen! 

Zie volgend stuk vanuit een krant en de daarna verklaringen van onze wetenschappers.

Snelle deeltjes blijken meetfout

Genčve - Het onderzoek dat vorig jaar de belangrijkste natuurwetten op losse schroeven leek te zetten, 
blijkt niet te kloppen. Minuscule deeltjes, de zogeheten neutrino’s, zijn niet sneller gegaan dan het licht. 
De baanbrekende ontdekking was waarschijnlijk een meetfout. Dat heeft het Europees Centrum voor 
Kernonderzoek (CERN) in Zwitserland gisteren bevestigd. Italiaanse wetenschappers hadden de 
razendsnelle neutrino’s in september gemeld. De deeltjes waren vanuit Genčve door de grond naar 
een laboratorium 733 kilometer verderop in het Italiaanse Gran Sasso geschoten. Ze kwamen eerder 
aan op hun eindbestemming dan de bedoeling was. Als de deeltjes inderdaad de lichtsnelheid 
hadden gebroken, zou dat de relativiteitstheorie van Albert Einstein hebben ondermijnd. Die gaat ervan 
uit dat niets sneller kan gaan dan het licht: ongeveer 300.000 kilometer per seconde. De ontdekking 
van de Italianen was wereldnieuws, maar ze durfden het zelf niet te geloven. Ze hielden vanaf het begin 
al rekening met een meetfout en vroegen collega’s daarom de proeven over te doen. Daaruit is 
gebleken dat de neutrino’s zich inderdaad aan de maximumsnelheid houden. Om helemaal zeker te 
zijn herhaalt het CERN in mei de experimenten. De oorzaak van de meetfout is nog niet bekend; 
mogelijk was een computer niet goed aangesloten op een GPS-systeem.

Verdere publicaties

Sneller dan de lichtsnelheid

Op 22 september 2011 werden de resultaten gepubliceerd van een experiment waarbij vanuit de LHC
van CERN een neutrinobundel werd afgevuurd op een doel 730 kilometer verderop in Gran Sasso 
(Italië). De metingen lijken erop te duiden dat de deeltjes een fractie sneller waren dan het licht. 
Omdat de onderzoekers geen fout in het eigen onderzoek konden vinden, verzocht men collega-
onderzoekers uit de Verenigde Staten en Japan het experiment te herhalen.

Op 18 november 2011 is het experiment herhaald en deze keer werd de foutmarge veel kleiner door 
de pulsen waarmee de neutrino’s uitgezonden worden duizenden keren in te korten. Wederom 
berekende men dat de neutrino’s zich met een hogere snelheid dan het licht verplaatst hebben van 
CERN naar het laboratorium in het Italiaanse Gran Sasso. 

Op 23 februari 2012 maakte CERN bekend dat bij deze experimenten een niet goed functionerende 
glasvezelverbinding tot een lagere uitkomst van de vluchttijd van de neutrino’s geleid kan hebben. 
Nieuwe metingen in mei 2012 zullen hierover uitsluitsel moeten geven. 

In een korte discussie met een kennis, maakte hij me duidelijk dat het lag aan het ‘Lorentz effect’. 
Het blijkt dat men al meer weet dan menige wetenschappers en computers bij elkaar. 

Maar wat is de Lorentzkracht / Lorentz effect?

Gaan we even opzoeken.

De lorentzkracht is bekend als de kracht van een magnetisch veld op een bewegende lading. 
De natuurkunde hanteert een algemenere definitie die ook rekening houdt met het elektrisch veld:" 
De lorentzkracht is de kracht die op een lading wordt uitgeoefend door een elektromagnetisch veld”. 
De elektrische kracht kan een geladen deeltje versnellen of vertragen. 
De magnetische kracht kan alleen de baan van het deeltje afbuigen.

De lorentzkracht is vernoemd naar de Nederlandse natuurkundige Hendrik Lorentz. Vooral de 
magnetische kracht is bijzonder omdat de grootte afhangt van de snelheid van het deeltje en omdat 
de richting loodrecht staat op die van het magnetisch veld. Het bestaan kan worden verklaard met 
behulp van relativistisch elektromagnetisme. Omdat elektrische stroom veroorzaakt wordt door 
bewegende lading, werkt de lorentzkracht ook op geleiders in (elektro)magnetische velden.

Maar om het gemakkelijker te maken hebben we kennelijk ook nog te maken met de:

Wet van Ampčre
Wet van Coulomb
Wet van Lenz
Wetten van Maxwell
Inductiewet van Faraday
Elektrolysewet van Faraday

Heerlijk om te zien dat de wetenschap er alles aan doet om zaken complex te maken. Buiten het 
ontkennen hebben we ook nog 8 andere redenen waarom het reizen sneller dan het licht in twijfel 
getrokken kan worden. Ik bespaar je alle definities van de diverse wetten maar ik kan je zeggen 
dat als men alles netjes op een rijtje zet, merkt men dat de wetenschap zichzelf in twijfel aan het 
trekken is. We zien hier duidelijk hoe de wetenschap zichzelf laat wankelen puur omdat de formules 
en berekeningen waar ze mee werken eigenlijk achterhaald zijn. 

Hetzelfde is ook gaande bij het absolute nulpunt. Om daar te kunnen komen, blijken rekenfouten en 
het beoordelen ervan steeds een barričre te zijn. Hoe dichter ze bij dat nulpunt belanden, hoe meer
andere deuren zich openen naar andere werelden. Werelden die niet zouden kunnen omdat nul 
toch nul is? Nu, dat ‘nul’ noch een einde is noch een begin is onderhand wel duidelijk. Dat zien we al 
aan het getal 0 wat een rondje is zonder begin zonder einde. 0 is oneindig en als men dat gaat 
vertalen in de normale wereld waarin we leven, zien we 0 ook alsmaar voorkomen in de natuur. 

We nemen hier meteen het woordje ovaal mee want dat is volgens aardig wat beschrijvingen 
hetzelfde als ons rondje of cirkel. Hier even een van de definities van een ovaal.

Het woord ovaal is afgeleid van het Latijnse ovum, oftewel ei. Onder het begrip ovaal verstaan 
verschillende mensen verschillende dingen. De aanduiding uitgerekte cirkel omschrijft min of meer 
wat ermee bedoeld wordt.

Als een ‘uitgerekte cirkel’ wordt ovaal beschreven en die zien we in onze letters van het alfabet maar 
ook in vele zaken in en om ons heen opduiken. Ook in de natuur ziet men een ovaal eerder 
verschijnen dan een perfecte cirkel. Het komt er op neer dat het allemaal afgeleid is van ons rondje 
oftewel de cirkel.

De natuur blijft doorgaan en elke lijn van bomen tot planten, van water tot lucht heeft een oneindigheid 
en blijft zichzelf in stand houden. Net zoals het getal nul, dat ene rondje wat blijft bestaan en waar je 
eindeloos in rond kunt bewegen en waarvan we menen dat we lichtjarenlang vooruitgaan.

In het verhaal van heer Haramein, werd hij gefascineerd toen zijn leraar vertelde dat een simpele punt 
niets was. Een lijn was ook niets. En een plat vierkant vlak was ook niets en betekende ook niets! 
Pas toen het driedimensionaal getekend werd, kreeg het vierkant vlak inhoud! Volgens heer Haramein 
werd het hem pas later duidelijk wat zijn leraar vertelde. 

In eerste instantie vond hij deze wetenschap niet waar. Zijn eerste ingeving was de beste want een punt 
op een bord heeft al inhoud, een lijn is inhoud en een plat vlak heeft al inhoud. Gaan we naar de 
derde dimensie, dan zien we dat we in dimensies terechtkomen die niets meer zijn dan spinsels van 
cijfers en formules.

Ik begrijp dat ik hier misschien in je ogen goed de fout in ga en dat je nu het bewijs hebt dat ik maar 
wat zit te typen. Maar ik wil met je naar het volgende toe. Die ene punt, waar bestaat die ene punt op 
het bord uit? Juist, uit stofdeeltjes dat op het bord geplaatst worden en daar op vastgehouden worden! 
Die stof is al drie dimensionaal en heeft dus inhoud. Gaan we die punt verder ontleden dan zien we 
eindeloze stofdeeltjes waar we dieper en dieper in die punt kunnen verdwijnen. Wil ik nog even niet 
ingaan over de energie die, die ene punt uitstraalt!
  
Die ene punt is de ingang van een gehele nieuwe wereld. Het kan ook de deur zijn naar een andere 
wereld. Net zoals we na de menselijke cel dieper kunnen gaan tot één nanometer en dat is nog bij 
lange na niet het kleinste wat we dus ondertussen al weten. Die ene kalkpunt is dus een kolos in het 
geheel en bevat veel. Zelfs de punt na de zinnen afgebeeld in dit boek is een wereld op zich. Door dat 
begrip in te zien, zien we dat we door onze wetenschappers aardig op een dood spoor zijn gezet en 
dat we meer in een virtuele wereld zijn geduwd voordat we wisten dat deze bestond. Twee dimensies, 
drie dimensies en zelfs vier dimensies zijn nu heel gewoon en zijn enkel en alleen maar om die ene 
punt te vertalen en te verdoezelen. 

Die leraar sprak ook over een lijn die niet bestond. Het was niets. Terwijl die lijn wel uit vele punten 
bestaat en ook een geheel eigen universum is. Nog verder ging hij, door een vierkant getekend op 
het bord ook als ‘niets’ te betitelen terwijl dat vierkant vele punten en ook vele lijnen bevatte. 
Symbolen die dus niets zijn omdat in de huidige wetenschap het niet drie dimensionaal getekend is. 
Toen er een kubus getekend werd, was er in een keer ‘iets’ verschenen want de illusie van drie 
dimensies hoogte, breedte en diepte maakte het een inhoudelijk geheel. Dit terwijl het vlak op het 
bord getekend was en puur een ‘illusie’ van een kubus voorstelde. 

Daar was een duidelijk bewijs aanwezig in de huidige wetenschap die zich baseert op zaken die wij 
als mensen niet kunnen pakken. Een punt bestaat de minuut dat je hem op het bord zet. Hetzelfde met 
de lijn en het vierkant twee dimensionaal getekend die wetenschappelijk gezien geen inhoud hebben. 
Het is duidelijk dat er grote dwalingen zijn in de wetenschap. 

Of… is de huidige wetenschap een illusie aan het verdedigen?

Heer Haramein ging zijn theorie maar in het begrip ‘niets’ zetten omdat ‘niets’ wel het meeste voorkomt 
om ons heen. In de wetenschap is er maar een klein beetje materie en grotendeels is er ‘niets’! Mooi en 
gemakkelijk om het kleine deeltje ‘iets’, oppermachtiger te maken dan de grote massa ‘niets’. Door vele 
berekeningen wist hij een complexe theorie te bedenken die iedereen gerust moest stellen. Doch, helaas 
als men met het oerprincipe al fout zit, kan men berekenen wat men wil maar zit men fout in het geheel.

Die ene kalkpunt op het bord is een ‘niets’ voor de wetenschap maar is een complete natuurlijk geheel 
in werkelijkheid. Als men even gaat beseffen wat hier gaande is, dan zal het duidelijk worden dat men 
voor verschillende zaken benamingen heeft. Een punt is ‘niets’ want het heeft als symbool geen inhoud! 
Juist, als symbool! Want zo wordt dan die punt gezien. Net zoals men het cijfer 0 voor ‘niets’ zet en dat 
‘zwart’ en ‘wit’ geen kleuren zijn! Allemaal zaken waarbij men de betekenis maar aanpast zolang het 
maar in het menselijk wetenschappelijk geheel past. 

De betekenis van een simpele punt kan alsmaar aangepast worden terwijl een punt, net zoals een 
cirkel maar ook de kleuren zwart en wit, gewoon een betekenis / frequentie hebben en allemaal een 
plaats hebben in het grote geheel. Stuk voor stuk zijn het energieën en hebben weldegelijk een 
bestaan in het geheel. Die simpele punt laat al zien waar de wetenschap in de fout gaat. Want die 
ene punt is een universum op zich en die vegen we van tafel door het ‘symbool’ gewoon een andere 
betekenis geven.

Als men gaat beseffen waar de huidige wetenschap zijn theorieën op baseert, zal men zien dat het 
allemaal om ‘illusie’ gaat. Dat zien we duidelijk aan de enorme getallen die nu verschijnen en de 
onmogelijke reeksen waar nauwelijks nog een geheel te zien is. Door dat alles is het duidelijk dat de 
wetenschap aan het dwalen is. Met dan de vierde dimensie ‘tijd’ er nog eens bij, hebben we ons eigen 
compleet vastgenageld in een wereld van hologrammen en illusies. 

Het is misschien even moeilijk te pakken waar ik hier op doel. Doch als men gaat inzien wat er nu 
gaande is in de wetenschap is het frappant te zien dat de complexiteit van het geheel alsmaar 
opgevoerd wordt en dat men alleen maar nog meer werelden tegenkomt achter elke wereld. 

Toen men het atoom ontdekte met zijn neutron in de buurt dacht men, dit is de kern van het geheel. 
Maar toen ging men verder en vond kleinere en nog kleinere segmenten en zijn we nu bij Nano en zelfs 
al verder beland. In ons heelal dachten we ook dat we het einde zagen. Plotsklaps openden zich 
nieuwe stelsels en nu praten we al over miljarden lichtjaren zelfs over diverse universums! 

Heeft men niet door dat er geen einde en geen begin is? 
Of willen we juist die illusie creëren? 

Die cirkel, die ene eenvoudige cirkel laat ons leven, ons universum en het geheel zien. Ik moet 
alsmaar denken aan mijn vis in zijn viskom. Volgens hem zwom hij grote oceanen over in zijn leven, 
dan weer denkend aan de mens die maar verder, dieper en dieper aan het kijken is.

Door de aanduiding ‘tijd’ mee te laten spelen in de wetenschap maar ook nog eens zaken als een 
‘nul’ en een ‘punt’ uit te sluiten, zijn we werkelijk ‘ezels’ geworden die achter de wortel voor ons 
gebonden, lopen. Misschien niet leuk te lezen maar soms moet men mensen even een spiegel 
voorhouden. 

We leven in een wereld met ruim 7 miljard mensen en we zijn met vele landen en hun culturen bezig 
om volgens velen nog te overleven. We doen dat met geld wat ook weer een dimensie is die niet 
bestaat. Zo zijn wij mensen al heel wat jaren en zelfs eeuwen, beland in een virtuele wereld die ver 
van de werkelijke wereld is afgedwaald. 

Kom ik weer op mijn ene punt op het schoolbord die geen perfecte ronde vorm heeft en een eigen 
wereld is. Zo is een boom, vis, dier maar ook de mens een eigen wereld op zich en met een 
illusiewereld om zich heen. Een wereld die weer in een groter geheel zit. Zo kunnen we eindeloos 
doorgaan. Wij mensen kunnen niet het geheel zien, noch naar binnen toe noch naar buiten, omdat 
we beperkt zijn in ons denken. Wat de mens niet kan pakken ziet hij niet voor waar aan. Maar een 
mens met verkeerde informatie laat deze ook hem nog eens dwalen. Dat punt hebben we nu al lang 
gehaald en we blijven zoekende naar die ene kern die we maar niet vinden. 


Hoofdstuk 2


NAAR MIJN VOLGENDE HOOFDSTUK

 

 

"Being human is helping each other"


 

Please enjoy this site, learn the way of never-ending health and for living a better life 
by finding your path in a World of Positive Energy.

A special thanks for all the people who support this site.

 

Facebook icon
Twitter icon
Linkendin icon
google icon


Due to the many visitors on this website, we are experiencing some delays in answering.
Your e-mail will be processed in the order it was received, 
but if you get no response to your e-mail within 2 days please write/submit again.