Banner world

 

 

     HOME 
  



     Books Web


     Books Printed  


     Health 


     Presentations


     Soul Drawings


     Video lectures 
     English


     Video lezingen 
     Dutch


     Positive Blog


     Curriculum writer


     Contact




     Side Index









Web design 
John Baselmans
 

Spatie

 

 
You can change this website in over 66 languages

 


 

 

 

Het Energiniale leven "Het lang verborgen geheim"




Hoofdstuk 6

6-1 Buitenaards leven 

Buitenaards leven is leven waarvan de oorsprong buiten de Aarde ligt. Er is ook wel sprake van 
buitenaardse wezens, ruimtewezens of aliens (via het Engels van het Latijnse alienus, oorspronkelijk 
“van iemand anders”, later met de betekenis “uitheems” of “vreemd”). Het is het studieobject van de 
astrobiologie, maar het bestaan ervan blijft speculatief, aangezien er tot nu toe geen enkel 
algemeen aanvaard wetenschappelijk bewijs voor werd gevonden. 


6-2 Kans op buitenaards leven

Over de mogelijkheid van buitenaards leven lopen de meningen sterk uiteen. Sommige astronomen 
schatten de kans vrij hoog in. Deze kans hangt samen met het vermoedelijke aantal planeten in het 
heelal. Het aantal sterrenstelsels loopt in de miljarden en elk sterrenstelsel bestaat zelf uit miljarden 
sterren. Inmiddels is aangetoond dat de meeste sterren een of meer planeten hebben 
(zie exoplaneet). Het is daarom aannemelijk dat hetaantal planeten een veelvoud van het aantal 
sterren is en in de biljoenen loopt. Afhankelijk van de vraag wat de juiste omstandigheden zijn om 
leven mogelijk te maken, bijvoorbeeld de aanwezigheid van water, zal het aantal planeten met leven 
variëren van één, de Aarde zelf, tot mogelijk honderden miljoenen. De factoren die leiden tot een 
ruwe schatting van het aantal planeten met (intelligent) leven, zijn bijeengebracht in de vergelijking 
van Drake. Uitgaande van deze vergelijking zou het heelal vol leven moeten zijn. 

Sinds de jaren 60 van de vorige eeuw wordt er min of meer gericht gezocht naar buitenaards leven, 
met interplanetaire sondes naar diverse planeten en manen in het zonnestelsel, en met
radiotelescopen naar eventuele radiosignalen van intelligente wezens in andere planetenstelsels. 
Maar tot op heden is er, ondanks deze inspanningen, nog nooit een hard bewijs gevonden van 
buitenaards leven. Inmiddels heeft daarom de mening postgevat dat buitenaards leven – zo het 
bestaat – in onze Melkweg niet echt welig tiert en bijzonder lastig is te vinden. Als er al leven is, 
zal dit aannemelijkerwijs veelal bestaan uit micro-organismen of uit planten en laagontwikkelde 
dieren; intelligent leven is allicht nog veel zeldzamer. Die mening is mede gebaseerd op de 
Fermiparadox, die stelt dat als er volgens de theoretische aannames zoals samengevat in de 
vergelijking van Drake zoveel leven in het heelal is te vinden, het vreemd is dat wij daar dan niets 
van merken. 

De berekening van de kansen op leven buiten onze planeet is afhankelijk van de gemaakte 
aannames over een aantal a priori voorwaarden. Deze dienen echter aangepast te worden als 
er een levensvorm wordt aangetroffen die de heersende opvatting over leven weerlegt. Zo stelde 
de NASA in 2010 naar aanleiding van de geclaimde ontdekking van een arseenetende bacterie
(Halomonadaceae) in het Californische zoutmeer Mono Lake dat dit de inschatting van de 
mogelijkheid tot buitenaards leven totaal veranderde en dat de ontdekking grote gevolgen zou 
hebben voor de astrobiologie. In het DNA van het organisme zou arseen het tot dan toe voor het 
leven onmisbaar geachte fosfor vervangen. Het inzicht dat organismen in staat zijn om een 105 
van de zes noodzakelijke elementen in hun DNA te vervangen door een ander, vergroot de kans 
op buitenaards leven aanzienlijk. De Amsterdamse hoogleraar Aquatische Microbiologie Jef 
Huisman was echter niet overtuigd. Volgens hem waren de kweekjes in het laboratorium 
waarschijnlijk vervuild met fosfaat. Uit verder onderzoek bleek dat de bacterie weliswaar arseen 
tolereert, maar een sterke voorkeur heeft voor fosfor. 


6-3 Zoektocht naar buitenaards leven 

Op dit moment wordt op twee manieren naar buitenaards leven gezocht, namelijk binnen en buiten 
het zonnestelsel. Binnen het zonnestelsel speuren ruimtesondes naar plaatsen die voor leven 
geschikt kunnen zijn (de planeet Mars, de manen Titan en Enceladus bij Saturnus en de maan 
Europa bij Jupiter). Het gebied buiten het zonnestelsel wordt afgezocht met radiotelescopen voor 
het detecteren van radiogolven, waarin mogelijk signalen verborgen kunnen zijn die wijzen op een 
intelligente bron. SETI is een project dat opgezet is om hier specifiek naar te zoeken. 

Er zijn signalen ontvangen, waarvan men in eerste instantie dacht dat deze van intelligente 
buitenaardse origine waren wegens de zeer precieze timing. Later bleek dat deze signalen 
afkomstig waren van pulsars, een natuurlijk fenomeen. Het in 1977 ontdekte Wow!-signaal werd 
nooit verklaard en nooit opnieuw gedetecteerd. 

Andersom maken wij ons ook, bedoeld of onbedoeld, vindbaar voor intelligent buitenaards leven. 
De radiogolven die vanaf het einde van de 19e eeuw tot heden worden uitgezonden, hebben al 
veel andere sterren bereikt, die misschien ook bewoonbare planeten hebben. Ook zijn er radio-
uitzendingen geweest speciaal met als doel ons kenbaar te maken aan eventueel intelligent 
buitenaards leven. 

Aangezien tot op heden in het zonnestelsel geen buitenaards leven werd aangetoond, zal dit 
waarschijnlijk alleen buiten het zonnestelsel kunnen worden gevonden. 
Dit zal alleen door middel van radiotelescopen en ruimtekijkers in een baan 
om de Aarde kunnen gebeuren, omdat de gigantische afstanden tussen de sterren (gerekend in 
lichtjaren) een reis naar een andere ster binnen een redelijke tijdspanne onmogelijk maken. 
Waren wij in staat met de lichtsnelheid te reizen, dan zou een expeditie naar de dichtstbijzijnde 
ster, Proxima Centauri, die op een afstand van 4,3 lichtjaar staat, ongeveer 4,3 jaar duren. Willen 
wij bij deze ster proberen te komen met de huidige rakettechnologie met chemische aandrijving, 
dan zal een ruimtesonde met een snelheid van bijvoorbeeld 20 km/s er 63.000 jaar over doen. 


6-4 Radioboodschap 

Wanneer een planeet of een groep planeten een (theoretische) kans maakt op intelligent leven, 
kan men vanaf de Aarde een radioboodschap sturen, die over vele jaren op de betreffende 
planeet of planeten zal aankomen. Als de radioboodschap wordt opgevangen en begrepen, 
weten de buitenaardse wezens dat er ook op de Aarde leven is en kunnen ze misschien iets 
terugzenden. Deze vorm van communicatie is echter problematisch: 

Gelijk ontwikkelingsniveau: de kans dat buitenaardse wezens zich qua intelligentie en technologie 
op hetzelfde niveau bevinden als wij, is heel klein. Het is überhaupt nog maar de vraag of 
intelligent leven op een andere planeet zich op een vergelijkbare manier ontwikkelt als op Aarde 
en gebruikmaakt van technologie (zoals wij die kennen). 

Lager ontwikkelingsniveau: de buitenaardse wezens kunnen minder ver ontwikkeld zijn, zodat zij 
onze radioboodschap wellicht niet als zodanig herkennen. Immers, het leven op Aarde bestaat 
zo’n 3,5 miljard jaar, maar het gebruik van radiogolven voor het verzenden van boodschappen is 
pas sinds het einde van de 19e eeuw mogelijk. 

Hoger ontwikkelingsniveau: als er buitenaardse beschavingen zijn die daarentegen verder 
ontwikkeld zijn, gebruiken ze misschien geen radio meer en zijn ze misschien ook niet langer 
geïnteresseerd in intelligent leven dat 
zich nog van zo’n – in hun ogen – primitief communicatiemiddel bedient. Mochten deze verder 
ontwikkelde wezens wel in ons geïnteresseerd zijn, dan zullen zij met hun geavanceerdere 
technologieën ons waarschijnlijk veel eerder bereiken dan wij hen. 


6-5 Bewoonbare zone 

Bij de zoektocht naar buitenaards leven gaat men ervan uit dat veel plaatsen niet geschikt zijn 
voor levensvormen als die op Aarde. Om geschikt te zijn, moet een planeet zich in een 
bewoonbare zone bevinden. In de astronomie is een bewoonbare zone (Habitable Zone, HZ) 
een gebied in de ruimte waar de omstandigheden ongeveer overeenkomen met die van de 
ruimte waarin de Aarde en Mars zich bevinden. 
Er zijn twee voorwaarden waaraan voldaan moet zijn voordat een gebied mogelijk leven kan 
voortbrengen. Enerzijds spreken astronomen over de Circumstellar Habitable Zone (CHZ) en 
anderzijds over de Galactic Habitable Zone (GHZ). De Habitable Zone (HZ) wordt ook 
aangeduid als leefzone, Green Belt, of de Goldilocks zone (omdat het niet te koud of te warm is, 
maar precies goed; de benaming verwijst naar het sprookje Goudlokje en de drie beren). In het 
zonnestelsel strekt die bewoonbare zone zich uit van 0,95 tot 1,37 astronomische eenheden 
(AE) van de Zon. 


6-6 Circumstellar Habitable Zone (CHZ) 

De locatie van een theoretische bewoonbare zone hangt af van de massa van een ster. 
Voor zwaardere sterren is de bewoonbare zone verder van de ster, voor lichtere sterren is de 
bewoonbare zone dichter tegen de ster. In het zonnestelsel is alleen leven mogelijk op de 
Aarde, en niet op Mars of Venus: deze laatste twee vallen (net) buiten de bewoonbare zone.


6-7 Galactic Habitable Zone (GHZ) 

Ook de plaats van een planetenstelsel binnen een sterrenstelsel moet aan bepaalde 
voorwaarden voldoen om de kans op het ontstaan van leven zo groot mogelijk te maken. 
Enerzijds moet een planetenstelsel zich voldoende dicht bij het galactisch centrum bevinden 
opdat er voldoende zware elementen aanwezig zijn om rotsachtige planeten te kunnen vormen, 
en complexe moleculen die theoretisch gezien tot abiogenese zouden kunnen leiden. 
Anderzijds moet een planetenstelsel zich ver genoeg van het galactisch centrum bevinden om 
inslagen van kometen en planetoïden te vermijden, evenals ontmoetingen met passerende 
sterren en stralingsuitbarstingen van supernova’s en zwarte gaten in het midden van een 
sterrenstelsel. 


6-8 Leefbare planeten 

De meeste van de tot nu toe ontdekte planeten buiten het zonnestelsel werden als onleefbaar 
beschouwd, omdat ze te klein of juist te groot zijn, of omdat ze te ver van hun zon staan (waardoor 
het er onleefbaar koud is) of juist te dichtbij (waardoor het er onleefbaar heet is). Toch zijn ook al 
in andere planetenstelsels leefbare planeten gevonden. Zo heeft het planetenstelsel Gliese 581 
zes planeten en de laatst ontdekte, Gliese 581 c, is niet alleen perfect van omvang maar staat 
ook precies op de goede afstand tot zijn zon, waardoor onze Aardse omstandigheden dicht 
worden benaderd. Gliese 581 c is iets groter dan onze Aarde en drie keer zo zwaar. Het wordt 
bovendien als aannemelijk gezien dat er vloeibaar water is op Gliese 581 c. 


6-9 Tot zover de wetenschap 

Ik was nog van plan zaken als ufo’s en vele andere verschijnselen hier te zetten maar ik denk dat 
we de wetenschap genoeg aan het woord hebben gelaten.

Er gaan in het komend deel van dit boek vele bewijzen openbaar gemaakt worden die de laatste 
jaren vrijgegeven zijn via vele documenten. Zaken kan je lang ontkennen maar door de moderne 
wetenschap en de papieren die tevoorschijn komen zonder dat ze van hogerhand afgenomen 
worden, nemen steeds meer toe. Veel wordt nu eerst openbaar gemaakt voordat er iemand maar 
weet van heeft. 

Het heeft daarom geen zin om hier verder via een achterhaalde wetenschap nog aandacht aan te 
besteden. Wel moet in deze pagina’s nu wel duidelijk zijn geworden dat men er alles aan doet om 
zaken te verzwijgen. Dat er meer gaande is, is duidelijk en gaan we nu lezen in het nieuwe 
hoofdstuk met verklaringen, getuigen van vreemde zaken.


Ufo1


NAAR HET VOLGENDE HOOFDSTUK
 

 

 

"Being human is helping each other"


 

Please enjoy this site, learn the way of never-ending health and for living a better life 
by finding your path in a World of Positive Energy.

A special thanks for all the people who support this site.

 

Facebook icon
Twitter icon
Linkendin icon
google icon


Due to the many visitors on this website, we are experiencing some delays in answering.
Your e-mail will be processed in the order it was received, 
but if you get no response to your e-mail within 2 days please write/submit again.