Banner world

 

 

     HOME 
  



     Books Web


     Books Printed  


     Health 


     Presentations


     Soul Drawings


     Video lectures 
     English


     Video lezingen 
     Dutch


     Positive Blog


     Curriculum writer


     Contact




     Side Index









Web design 
John Baselmans
 

Spatie

 

 
You can change this website in over 66 languages

 


 

 

 

Het Energiniale leven "Het lang verborgen geheim"




3-22 Toekomst van de Aarde
 
Volgens de meest gangbare hypothese zal de evolutie van de Zon uiteindelijk het einde van de Aarde 
betekenen, maar op de Aarde zal al veel eerder geen leven meer mogelijk zijn. Zoals in alle sterren 
vindt in de kern van de Zon voortdurend kernfusie van waterstof tot helium plaats. Daardoor hoopt 
zich in de loop der tijd steeds meer helium op in de kern van de Zon, waardoor de luminositeit van 
de Zon toeneemt met ongeveer 75 

10% in de komende 1,1 miljard jaar en 40% in de komende 3,5 miljard jaar.Over ongeveer 5 miljard 
jaar zal alle waterstof in het inwendige van de Zon zijn omgezet in helium, met als gevolg dat de Zon 
zal uitzetten tot een rode reus van rond de 250 maal zijn huidige omvang. Een rechtstreeks gevolg is 
dat de temperatuur op Aarde sterk zal stijgen, wat in ieder geval tot de verdamping van alle oceanen 
zal leiden. Over 900 miljoen jaar zal door de hogere temperatuur de hoeveelheid anorganische 
kooldioxide in de atmosfeer zijn toegenomen tot een concentratie waarbij fotosynthese door 
C4-fixatie onmogelijk is. Dat betekent dat de meeste plantensoorten niet meer kunnen overleven, 
waardoor de zuurstof uit de atmosfeer zal verdwijnen. Dit zal dierlijk of menselijk leven ook onmogelijk 
maken. 

Het opzwellen van de Zon zal ervoor zorgen dat de binnenplaneten Mercurius, Venus en de Aarde in 
de fotosfeer (de “atmosfeer”) van de Zon belanden en worden vernietigd. De Zon zal in dit stadium 
echter ongeveer 30% van zijn massa verloren hebben, zodat de Aarde theoretisch in een steeds 
wijdere omloopbaan komt. Dit effect had er normaal gesproken voor gezorgd dat de planeet niet 
door de uitdijende Zon zou worden opgeslokt, hoewel de nabijheid van de Zon nog steeds al het 
leven op Aarde onmogelijk zou hebben gemaakt. Uit een recente computersimulatie is echter 
gebleken dat door de getijdenwerking van de uitdijende Zon de Aarde juist naar de Zon 
toegetrokken zal worden. Vermoedelijk ontsnappen Mars en de andere buitenplaneten aan dit lot, 
maar ook op Mars zal de temperatuur zo sterk stijgen dat er geen aardse organismen kunnen leven. 


3-23 Culturele betekenis 

Een wereldkaart waarin het wereldbeeld van de Griekse filosoof Posidonius (135 - 51 v.Chr.) 
afgebeeld wordt. 

Afbeelding van het Zonnestelsel bij het werk van Nicolaus Copernicus. Copernicus stelde dat de 
Aarde om de Zon draaide in plaats van andersom, zoals men eeuwenlang geloofd had.76 
De eerste foto van een Aarde-opkomst op de Maan, gemaakt tijdens de Apollo 8-missie in 1968. 
Het standaardsymbool voor de Aarde is een kruis met een cirkel eromheen. Dit symbool staat 
bekend als het wielkruis, zonnekruis of odinskruis. Hoewel er ook andere betekenissen aan dit 
symbool zijn toegeschreven, wordt het meestal gezien als een representatie van de vier 
windstreken op Aarde. Een andere versie van het symbool is een kruis boven een cirkel. 


3-24 Religieuze betekenissen 

De Aarde is in veel culturen gepersonificeerd als Moeder Aarde. Voorbeelden zijn Tonantzin 
(letterlijk “onze moeder”) bij de Azteken, Pachamama bij de Inca’s, Bhumi Deva bij de hindoes, 
Gaia bij de Grieken en Romeinen, Hou-T’u in China of de godin Jord in de Noorse mythologie. 
In de Griekse mythologie was de aardgodin de vrouw van de hemelgod Uranos. In de Egyptische 
mythologie was de Aarde echter een mannelijke god, Geb, terwijl de hemel (Noet) juist vrouwelijk was. 
In de meeste religies komen scheppingsverhalen voor, waarin de Aarde op bovennatuurlijke 
manier door een godheid wordt geschapen. Ook tegenwoordig gelooft een aantal religieuze groepen, 
bijvoorbeeld uit christen- of moslimfundamentalistische hoek, in een letterlijke interpretatie van oude 
religieuze teksten. Deze creationisten geloven niet in de conventionele wetenschappelijke theorieën 
over de vorming van de Aarde en het ontstaan en de evolutie van het leven. 


3-25 Ontwikkeling van de kennis over de Aarde 

In de loop der wereldgeschiedenis is de kennis van de Aarde en haar oppervlak steeds toegenomen. 
Vanaf de Oudheid is in diverse culturen geloofd in een platte Aarde; zo zagen de Mesopotamiërs de 
Aarde als een platte schijf die in een oceaan dreef.

Toch waren er vanouds al mensen die inzagen dat de Aarde bolvormig was. De eersten die een 
bolvormige Aarde voorstelden, waren Griekse natuurfilosofen als Pythagoras. Zij constateerden dat 
tijdens een maansverduistering de schaduw van de Aarde altijd cirkelvormig is, ongeacht of de maan 
hoog aan de hemel of dicht bij de horizon staat. Eratosthenes berekende de omtrek op 15 procent 
nauwkeurig. 

In de Middeleeuwen was het concept van een bolvormige Aarde in het Midden-Oosten, Europa en 
India wel bekend, maar nog niet overal algemeen aanvaard. Middeleeuwse geleerden als Beda en 
Thomas van Aquino wisten dat de Aarde bolvormig was. Anderen, zoals de zesde-eeuwse 
ontdekkingsreiziger Kosmas Indikopleustes, zagen de Aarde echter als een platte schijf. Ferdinand 
Magellaan maakte in 1522 als eerste een reis om de wereld, waarmee het pleit voorgoed beslecht 
werd. 

Dat de Aarde om de Zon draait, is veel moeilijker vast te stellen en was dan ook niet vanouds 
bekend. Tot de Middeleeuwen werd de Aarde algemeen als centrum van het universum gezien: 
dit concept wordt geocentrisme genoemd. Pas na sterrenkundige ontdekkingen van onder anderen 
Nicolaas Copernicus (1473 - 1543) en Galileo Galilei (1564 - 1642) kwam het besef op dat de 
Aarde geen centrale positie in het Heelal inneemt. Het geocentrisme maakte plaats voor het idee 
dat de Aarde rond de Zon draait, het heliocentrisme. 

Na de Middeleeuwen nam de kennis van de wereld toe door ontdekkingsreizen. Dankzij betere 
technieken in de kartografie, navigatie en landmeetkunde bleef ook in de Nieuwe Tijd de 
geografische kennis van de ligging en aard van de continenten en het aardoppervlak groeien. 
Ontdekkingen in de geologie, met name vanaf de 19e eeuw, vergrootten de kennis van het 
binnenste van de Aarde en brachten het inzicht van de hoge ouderdom van de planeet. De kennis 
van de atmosfeer en het klimaat stegen met de opkomst van de meteorologie en klimatologie in 
de 20e eeuw. Door de technologische ontwikkeling in de 20e eeuw is zowel in de wetenschap 
als onder een breder publiek het beeld van de Aarde sterk veranderd. In 1959 werd de Aarde 
voor het eerst uit de ruimte gefotografeerd door de ruimtesonde Explorer 6. 
De wetenschappelijke kennis leidde tot het inzicht dat de verschillende onderdelen van de Aarde 
één systeem vormen, die in een fragiel evenwicht staan dat in het verleden vaak veranderd is en in 
de toekomst opnieuw kan veranderen. Een vergaande vorm van dit inzicht is de Gaia-hypothese, 
die stelt dat de hele biosfeer als één groot organisme functioneert. 


3-26 Omschrijving aarde wetenschap 

De huidige wetenschappelijke omschrijving van onze aarde laat duidelijk veel hiaten zien. Als je dit 
hoofdstuk goed leest zie je dat er veel tegenstrijdigheden zijn als je de huidige quantum theorieën er 
langs gaat houden. Dat maakt dan ook dat ik de volgende theorieën er ook bij wil zetten in de 
komende hoofdstukken. 


NAAR HET VOLGENDE HOOFDSTUK
 

 

 

"Being human is helping each other"


 

Please enjoy this site, learn the way of never-ending health and for living a better life 
by finding your path in a World of Positive Energy.

A special thanks for all the people who support this site.

 

Facebook icon
Twitter icon
Linkendin icon
google icon


Due to the many visitors on this website, we are experiencing some delays in answering.
Your e-mail will be processed in the order it was received, 
but if you get no response to your e-mail within 2 days please write/submit again.